31946518 1696543667097559 5653305318164135936 o

Afgelopen vrijdag trokken de leerlingen van de werkgroep KRAS (een discussie- en rollenspel voor jongeren) naar het Vlaams Parlement in Brussel om er hun mening te verdedigen. Collega Katrien Goossens ging mee en stuurde een knap verslag én een fotoreeks door.

Het Plenum BxL!

“Ze zijn onverschillig, meneer.  Er zit niks meer in, zeg ik u. Dat ze alleen maar bezig zijn met ‘zichselfie’, of dat hun hand versmolten is met die smartphone, meneer! Dat ze hun pas vergeten op uitstappen van KRAS, of hun jas in het parlement achterlaten voor wat ie was. Of dat ze de tijd uitdagen door te rekenen op die ene treinvertraging (en dan nog juist gokken ook). ‘t Was eerder nonchalance, meneer, meer dan een geplande actie van verzet. Wij, in onzen tijd, wij kwamen op straat, tegen autoriteit en haat. Protesteren, rebelleren, met nieuwe liefde jongleren. Dat was écht betogen, meneer! ‘Fuck the system’, dat bestaat niet meer!”

Zo’n 50 jaar na mei ‘68 daalt de leeftijd van de gemiddelde parlementariër aanzienlijk in België. Op 4 mei 2018 vulden de Kamer, de Senaat en het Vlaamse Parlement zich met ongeveer 650 jongeren van over heel Vlaanderen. Eén jaar lang debatteerden zij vrijwillig over het erg actuele thema migratie. Zij stelden vragen en deden voorstellen aan lokale politici. Afgelopen vrijdag stonden ook 10 leerlingen van het lyceum voor een laatste keer paraat om zich te verdiepen in onze toch wel complexe asiel- en migratiewetgeving, om mee na te denken en aanbevelingen voor politici te formuleren. In elk parlement werden andere aspecten van migratie besproken in telkens zes deelcommissies: de Kamer behandelde vraagstukken rond oorzaken van migratie, de Senaat ging in op de problemen onderweg en het Vlaams Parlement focuste op problemen en kansen in het aankomstland.

Het weer was onze jongeren goedgezind, het Warandepark erg gastvrij voor een zonnige middagpauze. De stemming in de namiddag verliep geconcentreerder dan andere jaren. In dat halfrond opent zich een hele wereld; het is het resultaat van hele dag debatteren, informeren, en compromissen overwegen. Twee leerlingen uit ons zesde jaar namen trouwens de speech in het parlement voor hun rekening. 16.30: Sint-Ursula spreekt!

Het is niet dat deze generatie met kasseien smeet, eerder hashtags of Instagram bij de vleet. Maar diezelfde jonge blik die is er nog steeds: één van verwondering, verontwaardiging en onbegrip om wat gebeurt met vluchtelingen en asielzoekers. Dat durven dromen van, dat het anders kan! Een menswaardig en Europees asielbeleid is prioriteit!

Wij, leerkrachten, blikken tevreden terug! De dag was lang, maar heeft beroerd. Tijdens de terugreis op de trein staan de mondjes niet stil: over de voorstellen, de stemming in het parlement, de democratie, het nakende weekend en toekomstdromen.  Zij willen voor hun mening uitkomen, de stem van jongeren laten horen! Het doet zowaar in de toekomst geloven…

Een meisje die de plenaire zitting in de Senaat opende, krijgt het laatste woord: “Een menswaardige behandeling van asielzoekers is een grootste nood, dan valt niemand uit de boot!” 

//lyceum17-18.campussintursula.be/#!album-381